*Macam-macam soalan dia tanya. Aku layan je. Pakcik cerita, anak dia sudah 24 tahun bekerja di Swiss, jarang balik Malaysia. Memang pernah anak ajak tinggal sana, tapi belum sampai seru katanya.
"Memanglah hidup senang, gaji besar. Tapi aku jarang dapat jumpa dia. Biasalah, siapa tak sayang anak.", pakcik mula cakap perlahan.
"Bapa kau masih ada?"
Aku geleng kepala.
"Mak?"
Aku angguk.
"Alhamdulillah. Ada orang yang mendoakan hidup kau. Jaga mak kau baik-baik. Itu tanggungjawab anak lelaki. Aku tak merasa pun sebelum ini anak aku jaga aku, sekarang ini baru dapat peluang sikit.", muka pakcik nampak sikit puas.
"Bawa dia jalan, tengok dunia. Masa dia masih larat. Tak payah London pun, Langkawi pun dia dah ok. Orang tua ini mahu bersama anak-anak. Mahu orang sayang dia. Bukan mahu cuti tempat jauh pun, tapi mahu sama-sama."
Aku angguk laju. Tapi dalam kepala, aku ligat fikir bila kali terakhir aku bawa ibu jalan-jalan. Aku sendiri sudah lupa.
"Jangan pandang emak seperti minta macam macam. Ingat, dia yang basuh cebok berak kau dari kecil. Satu hari nanti yang muda akan tua. Akan rasa juga. Apa yang kita tabur dalam kehidupan, itu akan kita tuai hasilnya nanti.", nada pakcik lembut mengingat.
"Sejauh mana kau pergi, balik dan ziarah. Dia bukan mahu duit, cukup dengan kau telefon. Sayang dia selagi ada kesempatan. Kalau dia tiada, hilang tempat syurga dunia kau. Ada beza orang ada emak dengan tiada emak."*